۶۱. لزوم: کاربرد این واژه با حرف اضافۀ «به» نادرست است.
درست: تکرار لزومی ندارد.
نادرست: لزومی به تکرار نیست.
۶۲. لمبر، لنبر: «لمبر» و «لنبر» به‌معنی باسن، هر دو درست است، اما بهتر است «لمبر» بنویسیم.
۶۳. مادام که: «ما دامَ» در عربی مرکب است از «ما» (به‌معنی «تا»، «تا وقتی که»)+دامَ (به‌معنی «برقرار باشد»). برخی به‌غلط «مادامی که» یا حتی «تا مادامی که» می‌گویند.
۶۴. مبتلابه:‌ «مبتلیٰ به» در عربی مرکب است از مبتلیٰ (اسم مفعول از ابتلا)+بــ (حرف اضافه)+ــه (ضمیر سوم‌شخص مفرد)، وروی‌هم‌رفته یعنی چیزی که به آن دچار شده‌اند، یا به‌عبارتی گرفتاری، مشکل. برخی به‌غلط مبتلابه را به‌معنی مبتلا می‌گیرند.
درست: اعتیاد مبتلابه جوانان است.
نادرست: جوانان مبتلابه اعتیادند.
۶۵. مثل... مانستن: ترکیب حشوآمیزی است و به‌جای آن باید «به... مانستن» گفت.
درست: این کار به این می‌مانست که دزدی کرده باشم.
نادرست: این کار مثل این می‌مانست که دزدی کرده باشم.

۶۶. مثمر ثمر: ترکیب حشوآمیزی است و به‌جای آن باید «مثمر» یا «ثمربخش» گفت. [چنین است «مفید فایده»].
۶۷. محدود، معدود:‌ این دو واژه را نباید باهم اشتباه کرد. «محدود» دربارۀ چیزی به کار می‌رود که مقدارش کم و احتمالاً ناکافی است و معمولاً قابل‌شمارش نیست، اما «معدود» را فقط دربارۀ چیزهای قابل‌شمارش باید به کار برد.
۶۸. مدت‌زمان: ترکیب حشوآمیزی است و به‌جای آن باید «مدت» به‌تنهایی گفت.
۶۹. مذکور،‌ مزبور: این دو واژۀ عربی را نباید باهم اشتباه کرد. «مذکور» یعنی ذکرشده (چه شفاهی، چه کتبی)،‌ اما «مزبور» یعنی نوشته‌شده و طبعاً فقط دربارۀ نام مکتوب باید به کار رود.
۷۰. مشت‌مال:‌«مشت‌مال» یعنی با مشت مالیدن یا همان ماساژ. برخی به‌غلط «مشت‌ومال» می‌گویند.

دست‌نامۀ ویرایش (چاپ اول)، بهروز صفرزاده