مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۱۸. رَبَّنا ظَلَمنا أنفُسَنا وإِن لَّم تَغفِر لَنا وَتَرحَمنا لَنَكونَنَّ مِنَ الخاسِرينَ

(اعراف: ۲۳)

در اعراب فعل «لنکونن» چنین گفته‌اند: «اللّامُ لامُ القَسَمِ [...] وَالنّونُ نونُ التَوكيدِ» (جدو). به‌عبارت‌دیگر در این گروه فعلی، دو بار تأکید صورت گرفته است: نخست با لام قسم؛ دوم با نون تأکید، آن‌هم از نوع ثقیل. مترجمان در برخورد با چنین تأکیدی دو گونه رفتار کرده‌اند. در ترجمه‌های گروه نخست، هیچ اثری از این تأکید به چشم نمی‌خورد. آیتی، خرم‌دل، قرائتی و مکارم شیرازی در این شمارند. در مقابل، گروه دوم به‌درستی کوشیده‌اند این تأکید را در ترجمۀ خود بازنمایانند: برخی از «بی‌شک» و «مسلماً» بهره برده‌اند، مانند انصاریان، بهرام‌پور، خرمشاهی و فولادوند، و برخی نیز تعابیری ادیبانه‌تر به کار برده‌اند، مانند «به‌راستی» (مجتبوی) و «هرآینه» (معزی). دراین‌میان، صادقی تهرانی با به‌کاربردن هم‌زمان «بی‌گمان» و «بی‌امان» کوشیده است هر دو تأکید یادشده را در ترجمۀ خود نشان بدهد.
همچنین، چنان‌که پیش‌تر گفته شد، گاه باید جار و مجرور را به‌شکل مفعولی ترجمه کرد و گاه باید در ترجمۀ مفعول به فارسی از حرف اضافه بهره برد (رک. شمارۀ ۵). در اینجا نیز در سه موضع باید چنین کرد: «ظلمنا»، «لنا» و «ترحمنا».