عربی‌های فارسی (۱۸)

أشهیٰ لَنا وأحلیٰ مِن قُبلَةِ العَذارا

۱. أشهی: اسم تفضیل است بر وزن اَفعَل، از ریشۀ «ش‌ه‌و». مصدر آن، «شَهوَة» را چنین معنا کرده‌اند: «رَغبَةُ النَّفسِ رَغبَةً شَديدَةً في ما تُحِبُّهُ وَتُريدُهُ» (رئد)؛ (تمایل فراوان نفس به آنچه می‌پسندد و می‌خواهد). از همین ریشه، صفت مشبهۀ «شَهيّ» را می‌سازند که عمدتاً برای خوردنی‌ها به کار می‌رود. در معنای آن گفته‌اند: «الشَّهِيُّ: اللَّذيذُ المَحبوبُ»؛ (وسط) («الشهی» یعنی گوارا و دوست‌داشتنی). بااین‌تفاصیل، «اشهی» را می‌توان «گواراتر» معنا کرد.