کنج‌کاوی‌های مترجمانه و خرده‌بینی‌های ویراستارانه

كُلَّما دَخَلَ عَلَيها زَكَرِيَّا المِحرابَ وَجَدَ عِندَها رِزقًا (آل‌عمران: ۳۷)

نخستین معنایی که از «دَخَلَ عَلیٰ» به ذهن می‌رسد «واردشدن بر کسی» است که آن را «به‌عنوان مهمان به خانۀ او رفتن» معنا کرده‌اند (ففس). بااین‌حساب شاید نتوان چنین ترجمه‌ای را کم‌کوشانه و گرته‌بردارانه دانست. درعین‌حال شاید بتوان ترجمه‌ای روان‌تر و به‌تعبیری خودمانی‌تر از آن به دست داد، چنان‌که برخی مترجمان چنین کرده‌اند:

«نزد او می‌رفت» (آیتی)،

«به صومعه می‌آمد»‌ (الهی قمشه‌ای)،

«وارد عبادتگاه او می‌شد» (خرم‌دل) و

«وارد محراب او می‌شد» (مکارم شیرازی).