عربی‌های حافظ (۱۷)

هاتِ الصَّبوحَ هُبّوا يا أيُّهَا السَّكاریٰ

۴. يا أيها: دربارۀ «يا أيها» پیش‌تر توضیح دادیم (رک. شمارۀ ۲).

۵. السكاری: «سَکاریٰ» یا «سُكاریٰ» جمع مکسر «سَكران» است. این واژه ‌صفت مشبهه بر وزن فَعلان است و در معنای آن گفته‌اند: «مُضطَرِبُ العَقلِ فاقِدُ الإدراكِ كُلّيًّا أو جُزئيًّا بِفِعلِ الخَمرَةِ»؛ (پریشان‌خِرد، آن‌که همۀ توانایی ادراک خود یا بخشی از آن را براثر باده‌نوشی از دست داده باشد) (رئد).

ازآنجاکه صفت مشبهه دلالت بر ثبوت معنا می‌کند، شاید بتوان آن را اشاره‌ای دانست به همیشه‌مستیِ (دائم‌الخمری) مخاطب. نیز مؤنث آن را «سَكریٰ» و «سَكرانَة» گفته‌اند (لسع).
«سُکر» را در اصطلاح اهل‌عرفان عموماً به‌معنای «ترک قیود ظاهری و باطنی و توجه به حق» دانسته‌اند (فعر)، هرچند‌ معانی دیگری نیز برای آن برشمرده‌اند.