مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۱۶. رَبَّنا آمَنّا فَاكتُبنا مَعَ الشّاهِدينَ

(مائده: ۸۳)

چنان‌که پیداست، فعل «آمنّا» مربوط به زمان گذشته یا ماضی است. فعل ماضیِ عربی را به‌تنهایی می‌توان به‌صورت گذشتۀ ساده یا گذشتۀ نقلی برگرداند.* بااین‌حساب در اینجا می‌توان این پرسش را پیش کشید: «بهتر است فعل آمنّا چگونه ترجمه شود؟ ایمان آوردیم یا ایمان آورده‌ایم؟»

یکی از کاربردهای گذشتۀ نقلی را چنین دانسته‌اند: «برای بیان عملی که در گذشته انجام گرفته و نتیجۀ آن درحال‌حاضر موردنظر است» (فتد). چنین به نظر می‌رسد که در این آیه نیز چنان کاربردی مدنظر باشد، یعنی مؤمنان در گفت‌وگو با خداوند قصد ندارند از ایمان خود صرفاً در گذشته خبر بدهند، بلکه می‌خواهند بگویند از گذشته تا حال چنین ایمانی را داشته و دارند و اتفاقاً ایمانِ کنونی‌شان آنان را در موضع تخاطب با پروردگار قرار داده است.
ظاهراً عموم مترجمان به این تفاوت معنایی اعتنا نکرده‌اند و «آمنّا» را به «ایمان آوردیم» یا ترکیباتی مشابه برگردانده‌اند. دراین‌میان، خرمشاهی و فولادوند با ترجمۀ این فعل به «ایمان آورده‌ایم» معنایی دقیق‌تر به دست داده‌اند.
ناگفته نماند که پیش‌تر در آیه‌ای مشابه با این آیه، به بررسی ترجمۀ لفظ «مع» پرداخته بودیم (رک‌. شمارۀ ۱۰).


* پاورقی توضیحی (بعدها در نسخۀ کامل).