عربی‌های حافظ (۱۵)

هاتِ الصَّبوحَ هُبّوا يا أيُّهَا السُّكاریٰ

۱. هات: در کتب لغت در توضیح این واژه آمده است: «اسمُ فِعلٍ لِلأمرِ بِمَعنىٰ أعطِني»؛ (اسم فعل امر است به‌معنای «به من بده» [یا «برای من بیاور»]) (غني). «هاتِ» برای مفرد مذکر به کار می‌رود و سایر صیغ آن را چنین ذکر کرده‌اند:‌ هاتي (مفرد مؤنث)، هاتيا (مثنای مذکر و مؤنث)، هاتوا (جمع مذکر) و هاتین (جمع مؤنث) (معص).