مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۱۲. رَبَّنا فَاغفِر لَنا ذُنوبَنا وَكَفِّر عَنّا سَيِّئاتِنا وَتَوَفَّنا مَعَ الأبرارِ

(آل‌عمران: ۱۹۳)

درویش دربارۀ فاء در ابتدای «فاغفر» می‌گوید: «الفاءُ عاطِفَةٌ تَربُطُ المُسَبَّبَ بِالسَّبَبِ»؛ (فای عطفی است که مسبَب (معلول) را به سبب (علت) پیوند می‌دهد) (جدو). دربارۀ ترجمۀ این حرف گفته‌اند:

این فاء آمیزه‌ای از عطف و سببیت است. ازاین‌روی، در ترجمه بهتر است به‌گونه‌ای این حرف ترجمه شود که هم جنبۀ عاطفه‌بودن آن رعایت شود و هم بُعد سببیت. در ترجمۀ این حرف بهتر است از عبارت‌هایی مانند «و به‌سبب آن» و «و به این دلیل» و «و ازاین‌روی» استفاده شود (منبع).

باوجوداین، عموم مترجمان در ترجمۀ این آیه عملاً حرف فاء را نادیده گرفته یا به آوردن رایج‌ترین معادل آن، «پس»، بسنده کرده‌اند. از گروه اول می‌توان به الهی قمشه‌ای، انصاریان، خرمدل، خرمشاهی، صادقی تهرانی، فولادوند، قرائتی و معزی اشاره کرد. آیتی، ‌بهرام‌پور و مجتبوی نیز در شمار گروه دوم‌اند.

ناگفته نماند که دربارۀ ترجمۀ «لنا» پیش‌ازاین توضیح دادیم (رک. شمارۀ ۹). ترجمۀ «مع» را نیز قبلاً بررسی کرده‌ایم (رک. شمارۀ ۱۰).