مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۱۱. رَبَّنَا اغفِر لَنا ذُنوبَنا وَإسرافَنا في أمرِنا

(آل‌عمران: ۱۴۷)

به نظر می‌رسد «را»ی مفعولی را باید حتی‌المقدور بعد از گروه مفعولی آورد. گاه، برخی بدون دلیلی موجه، آن را در میانۀ گروه مفعولی می‌آورند و این از صحت یا دقت کلام می‌کاهد.

در این آیه، فعل «اغفر» دو مفعول دارد: نخست، «ذنوبنا» (ذنوب به‌عنوان هسته و باقی به‌عنوان وابسته)؛ دوم، «إسرافنا في أمرنا» (إسراف به‌عنوان هسته و باقی به‌عنوان وابسته). البته مراد این نیست که این فعل دومفعولی است، بلکه درواقع، چنان‌که پیداست، مفعول دوم با حرف واو به مفعول اول عطف شده است. سخن ما در اینجا ناظر به مفعول دوم است. ظاهراً صحیح‌تر این است که در ترجمه، «را»ی مفعولی بعد از گروه مفعولی بیاید، اما چنان‌که خواهیم دید، برخی مترجمان چنین نکرده‌اند. در اینجا به سه نمونه اشاره می‌کنیم.

۱. آیتی: «اى پروردگار ما، گناهان ما را و زياده‌روی‌هاى ما را در كارها بيامرز.» 
۲. خرمشاهی: «پروردگارا، گناهان ما و گزاف‌کاری‌مان را در کارمان بیامرز.»
۳. صادقی تهرانی: «پروردگارمان، گناهانمان را و زیاده‌‌روی‌مان را در کارمان بپوشان.»

مکان نادقیق «را» در این ترجمه‌ها شاید موهم این معنا باشد که زیاده‌روی‌ها یا گزاف‌کاری‌های ما در چیزی غیر از «کارها» یا «کارمان» نیازمند آمرزش و پوشش نیست. پیشنهاد این است که «را» به بعد از «کارها» یا «کارمان» (آخرین وابستۀ گروه مفعولی) انتقال یابد تا از این کژتابی جلوگیری شود.
همچنین ناگفته نماند که الهی قمشه‌ای و خرم‌دل «أمرنا» را ترجمه نکرده‌اند.