۱. بهتر است نویسندگان توانا بدون نگرانی دربارۀ سهوهای احتمالی، راحت و روان بنویسند و برطرف‌کردن اشتباهات را بگذارند برای ویراستارها که وظیفه‌شان نه لذت‌بردن از متن که خواندن آن به‌شیوۀ ملانقطی است. به‌نظر من این را هم می‌توان نوعی تقسیم کار میان نویسنده و ویراستار دانست.

۲. اعراب‌گذاری نابجا دست‌کم‌گرفتن خواننده و موجب اتلاف وقت در خواندن است.

۳. کسرۀ نحوی بسیار مهم‌تر از کسرۀ صرفی است. به‌عبارت‌دیگر، ما کسره‌ها را به کار می‌بریم تا خواننده جمله را درست بخواند، نه کلمه را. فرض این است که خوانندۀ فارسی‌زبان تلفظ کلمات را می‌داند.

نکته‌های ویرایش (چاپ دوم از ویراست دوم)، علی صلح‌جو