مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۱۰. رَبَّنا آمَنّا بِما أنزَلتَ وَاتَّبَعنَا الرَّسولَ فَاكتُبنا مَعَ الشّاهِدينَ

(آل‌عمران: ۵۳)

چنان‌که پیداست، «نا» (ما)، مفعول‌بهِ فعل «اُكتُب» (بنویس) است. اما ازآنجاکه نمی‌توان خودِ کسی را نوشت، بلکه نام‌ونشان افراد نوشتنی است، باید گفت در اینجا حذفی به‌قرینۀ معنوی روی داده است. شاید بتوان گفت بیشتر مترجمانْ همین حذف را در ترجمه‌شان نیز بازتابانده‌اند، اما هستند مترجمانی که ترجیح داده‌اند محذوف را به‌جای خود برگردانند، مانند بهرام‌پور که چنین گفته است: «پس نام ما را در زمرۀ شاهدان بنويس.» الهی قمشه‌ای و مجتبوی نیز چنین کرده‌اند.

اما آنچه اکثر قریب به اتفاق مترجمان به ترجمۀ خویش افزوده‌اند واژۀ «زمره» یا مترادف‌های آن است. انصاریان، بهرام‌پور، خرم‌دل، خرمشاهی، ‌صادقی تهرانی، فولادوند، قرائتی و مکارم شیرازی، همه، از واژۀ «زمره» در ترجمه‌شان سود جسته‌اند. «زمره» را «گروه، جماعت، دسته» معنا کرده‌اند (دهخ).

پرسشی در اینجا طرح‌کردنی است:‌ باتوجه‌به این معنا، «مع» را باید چگونه برگرداند؟ آیا باید از خدا بخواهیم که «در» زمرۀ گواهان باشیم یا «با» این زمره یا «از» آن؟ در اینکه «مع» اسم است یا حرف، اختلاف‌نظر وجود دارد، اما به‌هرروی، در معنای آن گفته‌اند: «لَفظَةٌ تُفيدُ المُصاحَبَةَ وَاجتِماعَ شَيئَينِ»؛ (لفظی است که معنای همراهی و پیوستگیِ دو [یا چند] چیز را می‌دهد) (وسط). براین‌اساس شاید بتوان گفت حرف اضافۀ «با» این معنا را بهتر از دیگر حروف اضافه برساند.