۲۵. ویراستاران دقت کنند که کارشان فقط درست‌کردن جمله‌های نادرست نیست؛ هرس جمله‌های زائد نیز بخشی از کار ویراستار است.

۲۶. به‌طور کلی، برای جانداران در حالت جمع، فعل جمع و برای بی‌جان‌ها فعل مفرد به کار می‌بریم. اما این قاعده همواره جزم و جفت نیست. چنانچه احساس ما به چیزی بی‌جان از نوع احساسمان به نوع جاندار باشد، با آن شیء همان رفتاری را می‌کنیم که با جانداران؛ مثلاً می‌گوییم گل‌ها پژمردند، درخت‌ها خشک شدند، شهرها ویران شدند، روستاها آباد شدند و بشکه‌ها سوراخ شدند. محمدرضا باطنی در کتاب توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی امروز (امیرکبیر، ۱۳۴۸) آورده است [که] زبان فارسی در مقولۀ بی‌جان دارای دو امکان است: مفرد و جمع. یعنی هم می‌توان گفت: «درخت‌ها خشک شد» و هم «درخت‌ها خشک شدند».

۲۷. بیرون‌آوردن جمله از وضعیت ابهام وظیفۀ ویراستار است، اما ویراستار باید پوشیدگی و ابهام عمدی را بشناسد و آن را تغییر ندهد.

نکته‌های ویرایش (چاپ دوم از ویراست دوم)، علی صلح‌جو