عربی‌های حافظ (۱۰)

۲. مَتیٰ ما تَلقَ مَن تَهویٰ دَعِ الدُّنيا وأهمِلها

۴. مَن: اسم موصول است به‌معنای «کسی که» و «کسی را که». این اسم در دستۀ اسامی موصول مشترک (در مقابل موصول خاص: الذي و...) قرار می‌گیرد و برای عاقل (انسان) به کار می‌رود.

این اسم را نباید با اسم هم‌نگاشت و هم‌آوای دیگر، یعنی «مَن» شرطی اشتباه کرد. مَنِ شرطی از اسامی شرط جازمی است که برای عاقل به کار می‌رود و معنای غیرظرفی دارد، برخلاف «مَتیٰ» که چنان‌که گفته شد، معنای ظرفی دارد. این اسم را عموماً به «هرکس که» و «هرکس را که» برمی‌گردانند.

نیز نباید آن را با مَنِ پرسشی (استفهامی) به‌معنای «چه‌کسی» اشتباه کرد.