مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۸. رَبَّنا إنَّنا آمَنّا فَاغفِر لَنا ذُنوبَنا وَقِنا عَذابَ النّارِ

(آل‌عمران: ۱۶)

دربارۀ ترجمه کردن یا نکردن «إن» در ابتدای جمله، شاید دو دیدگاه عمده وجود داشته باشد: نخست، ترجمه‌کردن آن به «همانا»، «قطعاً»، «به‌درستی که» و مواردی ازاین‌دست، که ظاهراً دیدگاه قدماست؛ دوم، ترجمه‌نکردن آن، که ظاهراً مترجمانِ امروز بیشتر به آن مایل‌اند. بااین‌همه شاید بتوان موضوع این دوگانه را قدری بسط داد و به‌صورت تفصیلی‌تر بررسید. برای مثال، می‌توان میان متون کهن یا کلاسیک و متون معاصر تفاوت قائل شد. همچنین می‌توان لحنِ به‌کاررفته در ترجمه را، که متناسب با مخاطب فرضی انتخاب شده است، در این انتخاب دخیل دانست. نیز ممکن است در جایی از یک متن، ترجمۀ این حرف ضروری به نظر برسد و در جای دیگر خیر.

به‌هرروی، در ترجمه‌های موجود از قرآن کریم نیز مترجمان روش یکسانی در پیش نگرفته‌اند. به‌عنوان مثال، در همین آیه، انصاریان از «قطعاً» استفاده کرده است و صادقی تهرانی از «بی‌گمان» و قرائتی از «به‌راستی» ، درحالی‌که آیتی، بهرام‌پور، خرم‌دل، خرمشاهی و... چنین نکرده‌اند. الهی قمشه‌ای نیز ظاهراً «إننا آمنا» را اصلاً ترجمه نکرده است.

سؤالی که در اینجا می‌توان از گروه دوم پرسید این است: اگر در این آیه نباید «إن» را ترجمه کرد، پس اساساً چرا چنین ساختاری (حرف شبیه به فعل و اسم و خبر) در آیه به کار رفته، درحالی‌که در تعابیری بسیار مشابه، چنین ساختاری به چشم نمی‌خورد: «رَبَّنا آمَنّا فَاغفِر لَنا وَارحَمنا» (مؤمنون: ۱۰۹) و «رَبَّنا آمَنّا بِما أنزَلتَ» (آل‌عمران: ۵۳
دربارۀ ترجمۀ فعل امر «ق» پیش‌ازاین توضیح دادیم (رک. شمارۀ ۱).