۱۶. شاید نقش «و» در آغاز جمله را بتوان جداسازی بیشتر از معمول جمله از جملۀ قبلی‌اش دانست. جمله‌ها اصولاً از هم جدایند، اما جمله‌ای که با «و» آغاز می‌‌شود اندکی بیشتر از معمول از جملۀ قبلی‌اش جداست. گاه این تفکیک در حدی است که می‌توان آن را پاراگراف جدیدی تلقی کرد. [...] نه‌فقط جمله، برحی از پاراگراف‌ها و حتی کل داستان ممکن است با «و» آغاز شود. به یاد بیاوریم داستان امیرارسلان نامدار را که با این جمله آغاز می‌شود: «و اما راویان اخبار و ناقلان آثار...».

۱۷. یکی از نقش‌های مهم ویراستاری آماده‌سازی متن‌های کهن و انتشار آن‌ها برای استفادۀ نسل کنونی است. متأسفانه این نوع کار در ایران به‌نام ویراستار انجام نشده و بیشتر با عنوان‌هایی چون «به‌کوشش»، «به‌تصحیح»، و «زیر نظر» منتشر شده است، درحالی‌که این کار در اروپا و آمریکا یکی از مصداق‌های اصلی ویرایش است.

۱۸. اصولاً مطلب پانوشت باید مفید باشد، اما در عمل این‌طور نیست. بسیاری از نویسندگان گمان می‌کنند نوشتۀ بدون پانوشت ناقص و به‌خصص غیرعلمی است. بنابراین هرطور شده، چند پانوشت در آن می‌گنجانند تا نوشته صورت آبرومندی به خود بگیرد.

نکته‌های ویرایش (چاپ دوم از ویراست دوم)، علی صلح‌جو