مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۶. وَاعفُ عَنّا وَاغفِر لَنا وَارحَمنا

(بقره: ۲۸۶)

چنان‌که پیش‌تر گفته شد، گاه باید جار و مجرور را به‌شکل مفعولی ترجمه کرد و گاه باید در ترجمۀ مفعول به فارسی از حرف اضافه بهره برد. فعل دوم و سوم در این بخش از آیه مثال خوبی برای قاعدۀ پیش‌گفته‌اند. عموم مترجمان در ترجمۀ «اغفر لنا»، جار و مجرور را به‌شکل مفعولی ترجمه کرده‌اند: «ما را بيامرز» (آیتی، انصاریان، قرائتی و مجتبوی) یا «ما را ببخشای» (خرم‌دل و فولادوند)؛ اما صادقی تهرانی با برگزیدن معنای دیگر غفران، پوشاندن، آن را این‌گونه برگردانده است: «برایمان بپوشان»، آن‌هم بی هیچ توضیح اضافه‌ای. درواقع روشن نیست که چه‌چیزی قرار است پوشانده شود. البته از قراینی در همین آیه و دیگر آیات روشن است که مراد چیست، اما به‌هرحال این ابهام به‌وضوح از رسایی ترجمه کاسته است.

در ترجمۀ بخش دیگر، یعنی «ارحمنا» نیز عموم مترجمان با کاربست دومین قاعده، از حرف اضافه استفاده کرده‌اند: «بر ما رحمت آور» (آیتی، خرمشاهی و فولادوند) یا «بر ما رحم کن» (انصاریان و صادقی تهرانی) یا «به ما رحم فرمای» (خرم‌دل). دراین‌میان، ترجمۀ الهی قمشه‌ای کمی ناآشنا می‌نماید: «بر ما رحمت فرما». به‌عبارت‌دیگر «رحمت‌فرمودن» آن‌هم «بر» کسی کمتر شنیده و خوانده شده است. معزی هم در ترجمۀ کلمه‌به‌کلمۀ خود، قاعدۀ یادشده را به کار نبسته و ترجمه‌ای کهن‌گونه فراهم آورده است: «رحم کن ما را.» ناگفته نماند که قرائتی هم ترجمه‌ای تقریباً متفاوت به دست داده است: «[ما را] در رحمت خود قرار ده.»