مرور ویرایشیِ ترجمه‌های موجود از ادعیۀ قرآنی

۲۱. رَبَّنا أفرِغ عَلَينا صَبرًا وَتَوَفَّنا مُسلِمينَ

(اعراف: ۱۲۶)

بنابر قواعد نحوی، حال و ذوالحال باید در عدد با یکدیگر هم‌خوان باشند، به‌صورتی‌که اگر ذوالحال مفرد بود، حال نیز باید مفرد باشد و اگر مثنا بود مثنا، و چنانچه جمع بود جمع. در این آیه چون ذوالحال یعنی ضمیر متصل «نا» در «توفنا» جمع است، حال یعنی «مسلمین» جمع آمده است.
ازسوی‌دیگر، در ترجمه اصل این است که مترجم مفرد را مفرد ترجمه کند و جمع را جمع. اما این قاعده استثنائاتی دارد که بی‌توجهی به آن‌ها حاصل کار را نامأنوس و دشواریاب می‌کند. برای مثال، در اینجا نباید «مسلمین» را که جمع سالم «مسلم» است، به‌صورت جمع ترجمه کرد، کاری که معزی در برگردان واژه‌به‌واژۀ خود انجام داده است: «...و دریاب ما را مسلمانان‌.» چنان‌که پیداست، چنین ترجمه‌ای غریب و نامأنوس است.
دربارۀ ترجمۀ فعل «أفرغ» نیز پیش‌تر توضیحاتی دادیم (رک. شمارۀ ۲).